Al jaren werd er naar uit gekeken, de prequel van de beroemde Alien films. Regisseur Ridley Scott was al die vreselijke vervolgen op zijn Alien uit 1979 meer dan zat en besloot zelf de touwtjes in handen te nemen. Tijdens de bekendmaking van cast en crew werden een aantal dingen duidelijk, onder andere dat de cast geniaal is. Opkomende wereldster Noomi 'Millennium' Rapace, Michael Fassbender, Guy Pearce en Charlize Theron hebben de hoofdrollen onder de begenadigde regie van Scott ( Gladiator, Alien ).
Marc Streitenfeld kreeg de eer om Prometheus te voorzien van muziek. Helaas staat Streitenfeld niet bij iedereen als vriend te boek, mede dankzij vele mindere scores die hij produceerde. Maar na de samenwerking met Scott voor Robin Hood, lijkt Streitenfeld de goede kant op te gaan. Sterker nog, Prometheus is niets meer dan een briljante ode aan
Jerry Goldsmith...in een passend 2012 jasje.
In de eerste grootse en epische track, die deels onder de begintitels is te vinden bouwt Streitenfeld eerdere thematiek van Goldsmith en
James Horner (Aliens) uit. Overweldigend is het zeker en in de tweede track laat Streitenfeld merken dat hij met science-fiction score prima uit de voeten kan. Bijzonder is de combinatie van orkest en goed gevonden geluidseffecten en synthesizers. Dit geeft een unheimisch gevoel, helemaal wanneer er stemmen in de score worden gemixt. Gek genoeg heeft
Harry Gregson-Williams ook tweetal tracks voor zijn rekening genomen. Hij is producent van het album, maar kon de verleiding waarschijnlijk niet weerstaan. Hij introduceert een thema wat ook meeslepend en groots is, maar eigenlijk los staat van de rest. Als we verder gaan luisteren horen we in de track 'Weyland' het alom geroemde Alien pingeltje. Geschreven en bedacht door
Jerry Goldsmith.
Langzaamaan bouwt de muziek en thematiek op naar het onherroepelijke einde van de film en Streitenfeld lijkt er zin in te hebben. 'Discovery' is misschien wel de engste track van het album en bevat een zacht zingend koor, geluidseffecten en allerlei fluiten. Beklemmend en beangstigend is 'Too Close', waarin Streitenfeld de synthesizers flink laat werken, maar nergens erin doorslaat. Mede dankzij het orkest en koor wat de sterren van de hemel speelt en zingt. Speciaal voor Michael Fassbender's karakter David, een robot, heeft Streitenfeld een thema geschreven. Een thema gezongen zacht gezongen door een koor, met toegevoegde mechanische geluiden. Na alle suspense horen we in de track 'Earth' een
Marc Streitenfeld zoals wij hem graag horen. Waanzinnige groots opgezette thematiek, het orkest volledig benut en een opbouw om 'u' tegen te zeggen. Niet eerder wist de componist dermate te overtuigen met score zoals hij nu doet. En wanneer het koor op volle kracht inzet weten we: Streitenfeld is een van de grootste componisten van dit moment.
Na een kalm intermezzo gaat de beuk erin, vanaf de track 'Infected'. Als het eerste personage in de film besmet is met het Alien virus, is uiteraard zoals in iedere Alien film de wanhoop nabij. Tokkelende violen, stampende synthesizer, onheilspellende beats, alles komt langs en het maakt de luisterervaring tot een waar avontuur. En jawel, Streitenfeld doet een soort van reprise van de adembenemende Robin Hood track 'The Last Arrow'. In 'Space Jockey' horen we wederom het grootse koor en een variatie op het eerdere thema van Alien. Gevolgd door een overdonderende percussielijn. 'Collision' is misschien wel de beste actietrack van Prometheus en kenmerkt zich door flink wat zeer diep spelend koper en tokkelende violen.
De laatste twee tracks vormen het beladen einde van de film en zijn een waardevolle afsluiting. Kalm, orkestraal en rustig..
Marc Streitenfeld lijkt zichzelf opnieuw te hebben uitgevonden met Prometheus en vestigt met deze zeer goede score alle aandacht op zich. De knipogen terug in de tijd richting
James Horner en natuurlijk
Jerry Goldsmith getuigen van pure professionaliteit. Met deze score laat Streitenfeld horen dat hij van steeds meer markten thuis is. Het is alleen raar dat de tracks van Gregson-Williams vreemde eenden in de bijt zijn. Het is dan ook een raadsel waarom deze op het album zijn gezet. Desalniettemin is Prometheus een opsteker en een goede aftrap voor het blockbuster seizoen!
Lees ook de volgende recensies van Maurits Petri:
Kon Tiki,
The Bible,
Oblivion
(9.00/10)
