Tegenwoordig worden wij kijkers steeds meer verrast met prachtige films vol special effects. Actie is tegenwoordig het motto geworden van veel films omdat de kijker vaak aangeeft dat ze dat willen en soms missen in films. Zelf ben ik ook een actie liefhebber maar wel met mate...
Teveel actie hoeft van mij ook niet, ik ben zelf ook altijd erg van het uitdiepen van personages etc. Helaas luisteren ze tegenwoordig steeds meer naar de groep die alleen maar “ACTIE” roept en dat kan wel eens fout gaan. Er zijn genoeg films die de mist zijn ingegaan door een overdosis aan actie,
The Avengers heeft dat gelukkig niet maar de filmmuziek daarintegen wel. Ik ben al jaren een groot fan van
Alan Silvestri maar hij bewijst constant maar weer dat hij zijn glorie dagen al een tijd geleden gehad heeft. Zijn scores voor films zoals
Forrest Gump zijn geweldig maar met
The Avengers slaat hij alweer de zoveelste plank mis...
Het hoofdthema van de film is erg goed, daar is geen twijfel over mogelijk. Het is snel, energiek en klinkt ook nog eens perfect. De strijkers hebben de hoofdrol en zorgen voor een prima hoofdthema wat Avenger-waardig is. Het nadeel aan films met veel actie is dat de scores vaak eentonig worden. Zelfs een mooie track zoals ‘A Promise’ waar de gitaar wordt geintroduceerd kan mijn mening niet doen herstellen.
The Avengers is gewoon weer een misser aan de zijde van Silvestri. De film was geweldig en op zich steunen muziek en beeld elkaar ook constant. Echter los van de film is de muziek niets meer waard en wordt het op een gegeven moment gewoon vervelend om naar te luisteren. Af en toe hoor je weer het hoofdthema en dan is het wel weer te doen, toch gaat ook zelfs dat hoofdthema je na een tijdje de keel uit hangen, zonde...
Silvestri werkt mee veel strijkers, blazers en af en toe percussie. Hij heeft alle elementen in huis voor het componeren van een goede score, toch slaagt de beste man er wéér niet in. Na een teleurstellende Captain America en The A-Team is hier weer een teleurstellende Avengers. Ik snap nu waarom veel fans zo ontevreden waren met de keuze voor Silvestri als componist. Zelf had ik er nog wel hoop in dat Silvestri mooi werk zou afleveren. Toch hadden ze beter voor een componist zoals
Patrick Doyle kunnen kiezen, zijn score voor Thor was bijvoorbeeld geweldig om naar te luisteren en verveelde geen enkel moment. Af en toe krijg je bij deze score wel een opkikker omdat er opeens een leuke melodie langs komt waaien, maar binnen een paar seconde is dat dan weer voorbij en horen we weer iets anders. Alles gaat te snel, is niet boeiend en gaat snel vervelen. Zonde van dat mooie hoofdthema. En dat terwijl het ook zeker anders kan! Nou moet ik toegeven dat het componeren van een actiescore een ontzettend moeilijke taak is, je schrijft ontzettend veel noten binnen 1 minuut en alles moet maar aanslaan bij de luisteraars. Toch weten we dat actiemuziek ontzettend leuk kan zijn, ga maar eens luisteren naar een score zoals
Knight and Day van
John Powell. Die weet zijn actiescores zo goed te componeren dat ze altijd leuk blijven en nog origineel ook. Bij Powell houd je de aandacht er goed bij en zijn de scores naast de film perfect om van te genieten. Het is eerder een straf om naar deze score te luisteren dan een voorrecht.
Silvestri heeft waarschijnlijk nog wel de vaardigheden in huis om een mooie score te voorzien van zijn filmmuziek maar een score met een overdosis aan actie is niet iets wat hij een volgende keer moet aanpakken. Ik hoop dat hij zich weer bezig gaat houden met romantische of dramatische filmprojecten zodat we eindelijk weer eens wat mooi werk van de beste man horen. Hij heeft namelijk nu wel bewezen dat hij het niet in huis heeft om grootschalige actiefilms te voorzien van filmmuziek.
Een beschamende 4, en dan ben ik nog mild.
Lees ook de volgende recensies van Mitchell Tijsen:
Life of Pi,
The Sixth Sense,
Patch Adams
