Quasimode is een bultenaar die de klokken luidt in de schitterende kathedraal van Notre Dame in Parijs. Zijn kleine wereldje wordt opmerkelijk uitgebreid wanneer hij de bevelen van zijn meester Frolo naast zich neerlegd en op het Zottenfestival furore maakt. Vergezeld van de mooie zigeunerin Esmeralda, haar trouwe geit Djali en de knappe kapitein Phoebus gaat Quasi de strijd aan tegen zijn meester die niets liever wil dan een etnic cleansing in de rangen van de zigeuners. Naar het boek van Victor Hugo brengt Walt Disney Pictures een redelijk opgekuiste versie van het verhaal... Hoewel...
"The Hunchback of the Notre Dame" is een Disney film zoals we Disney slechts weinig kennen; hitzwart en beklijvend, vooral voor de jongere kinderen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat menig klein grut zijn of haar keeltje openzette bij deze griezelige film, tot grote frustratie van de iets oudere kinderen en volwassenen. Wat Disney presteerde was ongezien, maar werd door menig filmcriticus afgemaakt, wat erg jammer is want de klokkenluider is één van de beste Disneyfilms up-to-date met pareltjes van animatie en een denderend verhaal. Voor de muziek van dit epos koos de muizenfabriek voor de filmmuziekveteraan
Alan Menken die opnieuw de handen in elkaar sloeg met lyricist/componist
Stephen Schwartz, die samen met Menken werkte aan Pocahontas. Het resultaat is brilliant en behoort zeker tot het beste werk van Menken.
Disney is bekend voor zijn avondvullende liedjes. "The Hunchback of the Notre Dame" moet zeker niet onderdoen voor
Beauty and the Beast of
The Lion King. Menken componeert een schitterende ouverture met zware koorbezettingen en een slimuitgedachte verhaallijn. "The Bells of Notre Dame" vertelt ons de voorgeschiedenis van de klokkenluider Quasimode. Verteller Clopin heeft een glansrol in dit nummer dat start met kerkklokken en heerlijke Gregoriaanse gezangen. De typische zigeunerorkestratie zet het etnische karakter van deze track in de verf. De soloviolen en de mooie accordean staan haaks met het zware orkest en de dreigende stemmen die zo uit een litanie zijn weggehaald. Het scanderen van de Latijnse teksten bereikt zijn hoogtepunt in een mooi thema dat de scoregedeeltes van deze cd zal primeren. De stemmen van Tony Jay als Frolo en de aartsbisschop David Ogden Stiers (je kent hem wel, de vocalist van Radcliff uit Pocahontas) zijn perfect gecast in hun rol. Het nummer eindigt in een glamoureuze climax die spettert en tolt doorheen zijn melodielijn, inclusief zware kerkklokken. Een eerste hoogtepunt in een track van maar liefst 6 minuten. Het duet tussen Frolo en Quasimodo vormt een prachtige afwisseling na al dat bombastisch gekletter. Deprimerende strijkers leiden deze song in en de dreigende boodschap van Frolo is niet mis te verstaan en toch, na een donkere passage komt Quasimodo aan het woord en zijn wens om door te dringen in de wereld buiten de klokkentoren is licht en vrolijk gearrangeerd. Tom Hulce (ja, Mozart in Amadeus) geeft een sterperformance cadeau. Het nummer bouwt broadway-achtig op en barst open in de laatste langgerekte noot. Een schitterend einde voor een geslaagde track!
De gypsie-toer wordt opnieuw geintroduceerd in
Topsy Turvy en ook al is dit een komische scène, toch laat Menken een frapante melodie op de toeschouwers los die nazinderd in al zijn feestelijke en kleurrijke lyrics. Het carnavaleske wordt goed afgewisseld met de iets pompeuzere muziek wanneer Frolo op het zottenfestival aankomt. Ook de dansscène van Esmeralda zit naadloos in de melodie van het nummer verweven. Opnieuw wordt naar een climax toegewerkt zodat ook deze musicalsong eindigt in een heerlijke, opgewekte uitbarsting van klanken. De sfeer wordt echter onherroepelijk omgedraaid in "Humiliation", een scoretrack die teert op zware Latijnse gezangen om te eindigen in een lieflijk geblère van sopranen. Mooi en krachtig met een onverwachts teder einde dat voortvloeit in het schitterende nummer "God Help the Outcasts" gezongen door Esmeralda (Heidi Mollenhauer). Een erg sprookjesachtige track vol pathos en aanzwellende strijkers. Heerlijk gewoon en een typische Menken-song. "The Bell Tower" is dan weer rustige underscore en vormt een reprise met "God Help The Outcasts". De orkestratie klinkt wat stereotiep en de climax is wat achterhaald. Niet echt origineel maar best te pruimen. Dat kan niet worden gezegd van het volgende pareltje van deze CD. "Heavenslight/Hellfire" is het hoogtepunt van de film en van deze soundtrack. Quasimodo start deze track heel erg gevoelig, maar het is er niet over. De lyrics zijn erg slim en zetten de hoopvolle klokkenluider's gevoelens mooi in de verf. De track zwelt aan maar wordt afgebroken door de koorgezangen van monniken. De religieuze melodie glijdt mooi over in de versie van Frolo die zijn liefde net als de klokkenluider bezingt voor Esmerelda, maar dan uit geheel andere overweging. Menken weet dat deze scène erg visueel sterk is en poneert dan ook een ijzersterk tweede gedeelte met dreigende cantates van bassen en hoogdravende strijkers. De track wordt mooi naar een vals einde toegewerkt wanneer de melodie compleet stil valt om een mooie dialoog weer te geven. Dan bouwt Menken de thematiek weer op en eindigt in een apotheose om u van te zeggen. Het koor zingt schitterend, het orkest gaat in full overdrive en Frolo zakt door zijn knieën. Schitterend en fenomenaal.
Helaas komen we dan een het dieptepunt van het album. "A Guy Like You" is een komisch nummer. Vreselijk gewoon, hoewel er een Broadway-sfeertje wordt gecreëerd en de melodie wel mooi is, vooral het heerlijke pianospel en de opnieuw erg sterke teksten geven dit nummer een zekere bombast mee, maar de breuk met de rest van het album is zo groot dat je niet goed weet wat je ermee moet. De komische enscenering botst met al het geweld en de donkere passages uit de voorgaande scenes. Jammer maar dat neemt niet weg dat dit lied toch sterk is opgebouwd. "Paris Burning" is dan weer een sterke scoretrack met groot koor en goede melodie. Mooi werk! "The Court of Miracles" is het dievenliedje van deze film en ze doet haar naam alle eer aan. De melodie is semi-komisch maar is geheel in de stijl van de film gearrangeerd. De laatste score sectie komt eraan en Menken haalt hier echt het onderste uit de kan. "Sanctuary" combineert in een tijdsspanne van zes minuten alles wat een goede actiescore moet bevatten. Het koor zingt krachtiger dan ooit, de strijkers zijn schichtig en snel, het orkest speelt met de nodige bombast en de melodielijn bouwt tot drie maal toe op naar een schitterende climax. Heerlijk want je wordt weggeblazen door het geluid. Om kippenvel van te krijgen. "And He Shall Smite The Wicked" bevat het tedere Esmeralda thema uit "Humiliation" en bouwt op met heerlijk dreigende koorzangen tot het einde van Frolo die neerstort met schelle kopers en klagende violen. "In The Sunlight" is een typische Menken-feel-good score die het einde aankondigt van de film. Alles komt goed en de strijkers en kopers schitteren in hun eenvoud. Als apotheose krijgen we nogeens een herneming van "The Bells of Notre Dame" met klassieke chorale climax. De popsongs op deze soundtrack zijn erg sterk en staan geheel in teken van de film. "Someday", een geschrapt nummer dat werd geschreven in plaats van "God Help the Outcasts" wordt door
Eternal sterk vertolkt en
Bette Midler sluit de soundtrack in alle eenvoud af.
"The Hunchback of the Notre Dame" is een erg sterke soundtrack met de nodige coherentie en heerlijke melodieën. Ook de Vlaamse versie van de soundtrack is erg sterk en is zeker de moeite waard met Jan Schepens en Peter de Smet in de hoofdrollen. Ook de franstalige versie met Lara Fabian is een mooie aanvulling en doet menig mens in tranen uitbarsten! Alleen "A Guy Like You" is een beetje misplaatst. De score is sterk, met de grandeur van
John Williams met heerlijke koorpartijen. Een erg sterk score voor een mooie film. Een must-buy!
Lees ook de volgende recensies van Tom H.:
Never Let Me Go,
Adam,
Creation
(9.00/10)
