The Grey is een film met prachtige beelden, echte natuurbeelden die je doen denken aan alles buiten de drukke wereld waarin wij leven. Een wereld vol rust, puur natuur! The Grey gaat over een vliegtuig met mensen die neerstort in zo’n natuurgebied, dit natuurgebied zit alleen echter vol met gevaar (wolven), de film biedt dus genoeg mogelijkheden om een heerlijke score af te leveren met veel rust maar wellicht ook een beetje actie. Na het zien van de trailer was ik ook erg benieuwd wie de componist zou zijn, toen ik de naam Streitenfield zag staan werd ik niet echt enthousiast maar je weet nooit...sommige componisten lijken niet geschikt voor een score maar leveren dan erg mooi werk. Daarom liet ik mijn mening neutraal en ging ik de film bekijken. De muziek van Streitenfield viel me niet op, geen enkel moment eigenlijk. Er is slechts 1 thema die ik hoorde in de film, dat is wel een mooi thema. Ik heb hier over het openingsnummer: Writing the Letter.
Dat thema is mooi, begint met strijkers en je voelt gewoon de natuur. Ik zie de beelden uit de film weer terug bij het beluisteren van die track. Streitenfield begon dus perfect, de track past ontzettend goed bij de film omdat het zowel de schoonheid als de duisternis van de film weet te benadrukken.
Helaas duurt de track wel kort maar misschien komen er nog wel van dit soort super thema’s? Dat antwoord is helaas ‘nee’, het blijft bij deze mooie track. De rest is naar mijn mening muziek dat gemaakt is in een dag. Soms horen we weer het thema terug (Writing the Letter), dat zijn de enige moment dat ik mijn oren spits omdat ik goede muziek hoor. De rest is niet lelijk (absoluut niet) maar komt gewoon niet binnen. Het is standaard muziek dat langs me heen gaat. De hele score gaat na het beluisteren van de openingtrack langs me heen, erg jammer.
Tijdens de film viel de score me ook al niet op dus kon dit al niet veel goeds betekenen bij het beluisteren van de score los van de film. De score is naar mijn mening saai, nietszeggend en je zou het niet missen als je deze score niet zou beluisteren. Ik wil nou niet té negatief overkomen, er zitten best leuke tracks bij naar mijn mening, maar op de één of andere manier komen ze niet binnen en vergeet ik ze ook weer 1 minuut na het beluisteren ervan. Een score die langs je heen schiet bij het beluisteren ervan, en dat terwijl Streitenfield alle mogelijkheden had voor het maken van een super score. Deze mogelijkheden heeft hij niet aangepakt, hij blijft naar mijn mening vaak suffe scores afleveren. Ik blijf dus iemand die bij de naam Streitenfield een diepe zucht maakt en benieuwd is wat er nou weer gaat komen. Streitenfield hoort absoluut niet bij mijn favoriete componisten en wanneer hij dit soort scores blijft afleveren zal hij ook nooit in de buurt komen...
5.
Lees ook de volgende recensies van Mitchell Tijsen:
Life of Pi,
The Sixth Sense,
Patch Adams
