Ironclad is een film die zich afspeelt in de Middeleeuwen, rond het jaar 1200 in het Engeland onder King John, die op een tirannieke manier probeert het volk weer onder z;n knoet te krijgen...
Een dergelijke stoere film hoort vergezeld te gaan van een stoere score. En dat heeft
Lorne Balfe dan ook gemaakt. Het is een zware en bombastische score geworden.
Hij maakt in deze score veel gebruik van grote en dramatisch klinkende mannenkoren, met af en toe een vrouwenkoor als tegenhanger daar doorheen.
Dit zware geluid begint al direkt in de openingstrack en zet zich door tot aan het einde van de score. Maar daar tussen zitten ook tracks die voorzien zijn van een lichter instrumentarium van solo strijkers. Toch doen ook die tracks zwaar aan vanwege de dramatische klankkleur. Deze rustige tracks doen het heel goed, juist vanwege het effect tegenover het bombasme van de andere tracks. In 'Ciminatio' en nog een paar andere tracks wisselt Balfe ook in de track zelf af met rustige dramatische strijkers en dan weer vol orkest met koor en regelmatig aangevuld met zware percussie. Daarnaast ontbreekt het evenmin aan zware langzamere tracks zoals 'The Hunger Set In', waarin koormuziek, zij het minder machtig als in andere tracks, halverwege afgewisseld wordt met de solo muziek van de met prachtige loopjes gespeelde cello. Ook de track 'No Salvation' heeft die solo strijkermuziek die alles een klein beetje luchtiger maakt, maar toch een hoog dramatisch gehalte heeft. De titels van de tracks spreken boekdelen.
De score is enorm dramatisch en eigenlijk ontbreken de luchtige momenten. De melodieën zijn vooral melancholiek en dramatisch. De koorpartijen zijn overweldigend. Echter door die dramatiek en zwaarte van de hele score komen de melodieën niet aansprekend naar voren, want zelfs de solostijkerpartijen zijn zwaar van de dramatiek.
Het is overigens allemaal zeer knap gemaakt en het klinkt zeer overtuigend. De score bewijst zeker de kwaliteiten van Balfe. Maar omdat het mij allemaal wat te zwaar op de maag ligt en de melodieën onvoldoende uit de verf komen, kom ik toch niet verder dan een zeven voor deze toch wel indrukwekkende score.
Lees ook de volgende recensies van Lammert de Wit:
Siegfried & Roy: The Magic Box,
Die Hard: With a Vengeance,
Die Hard 2: Die Harder
