De film 127 Hours vertelt het ongelofelijke, maar waargebeurde verhaal van Aron Ralston die als klimmer in de bergen van Utah vast kwam te zitten doordat een rotsblok op z'n arm terechtkwam en die verbrijzelde. De dagen daarop begint het besef door te dringen dat er maar een manier is om te overleven: zichzelf z'n arm afzetten. Met de moed der wanhoop lukt hem dat en begint hij zwaar gewond aan de lange en hachelijke tocht naar huis...
De soundtrack opent met een akelige en schreeuwerige song. Snel overslaan.
De eerstvolgende track van de score The Canyon begint met een aantal strijkers die een fraaie melodie laten horen op een fraaie, maar wat eenzame manier, die een zekere onheilspellendheid met zicht meebrengt. De tweede track Liberation Begins begint met gitaarklanken waarbij de snaren op een funky manier worden aangeslagen. Het is nogal melodieloos en kabbelt wat saai voort. De derde track Touch Of The Sun begint ook met gitaarklanken, maar dan op z'n Spaans getokkeld. Het klinkt wat melancholiek en is nogal minimalistisch met alleen die gitaarklanken, die op zich fraai klinken. Halverwege neemt de elektrische versterking dat over en wordt de track daardoor minder fraai. De muziek is daarnaast vrij traag, waardoor de track snel saai wordt.
Na twee irritante songs en een fraai klassiek piano-intermezzo gaat Rahman verder met Liberation in a Dream. Dit is een wat ruigere track met veel gedempte gitaarklanken op een onderlaag van saaie synthesizerklanken. Naar het einde laat ook de underscore meer gitaarwerk horen. Niet melodieus, niet fraai.
Na nog een saaie song met een vijftiger jaren klank brengt Rahman de track Acid Darbari. Daarbij combineert hij wederom gitaarklanken met een Arabisch klinkend blaasinstrument, die een vreemde sfeer geeft. Daarbij voegt Rahman ook nog stemmen toe die op een aparte manier roepen. Het geheel klinkt bijna psychedelisch en je moet er wel wat van houden. Apart is het zeker en in z'n apartheid toch ook weer fraai.
Ook RIP (Rest In Peace) is een vreemde track, die wellicht de vooraankondiging van overlijden moet verbeelden. Net als de vorige track heeft ook deze een nogal psychedelische atmosfeer. In deze track zorgt een enigszins melodieuze vrouwenstem op underscore van synthesizer daarvoor. Vanaf halverwege voegt Rahman percussie en andere klaaglijk klinkende stemmen toe, waardoor de druk in de muziek toeneemt en de sfeer steeds vervreemdender klinkt. In de film zal het allicht prima werken, om naar te luisteren is niet geweldig.
De laatste score track herhaalt weer de sfeer van de eerdere Liberation-tracks, met de gedempte gitaar op een wat ruigere underscore van gitaren en violen. De track is vrij stevig en de vioolmelodieën zijn aardig, maar de ruigheid van de muziek haalt het fraaie er af.
De laatste beide songs van deze soundtrack zijn zeker het beluisteren waard. Vooral de lange track Festival door Sigur Rós is bijzonder fraai, wat mede komt door de aparte sfeer van de track, die in de eerste helft klinkt als een meeslepende elegie. De tweede helft zet steviger in met gitaar, synthesizer en percussie. Het klaaglijke gaat er wat vanaf en de song krijgt een optimistischer toon bij een fraaie melodie.
De laatste song is zelfs bijzonder fraai en klinkt als een song van
Peter Gabriel, waarbij de stem van Rahman ook nog wel lijkt op die van Gabriel. De song is melodieus en fraai gezongen, zowel door Dido als door Rahman. Zelfs een kinderkoor komt er aan tepas. Een erg mooie song met een optimistische kleuring.
Kortom, de soundtrack voor 127 Hours is lastig te waarderen. Enerzijds zijn er een aantal irritante songs en matige score tracks, maar er zijn ook een paar betere score tracks en erg fraaie songs. De variatie is groot, maar dat is bij deze soundtrack niet altijd positief. Al met al net geen zes.
Lees ook de volgende recensies van Lammert de Wit:
The Long Kiss Goodnight,
The Long Kiss Goodnight,
Practical Magic
