De laatste jaren ben ik niet meer zo erg te spreken over componist
James Horner, het lijkt wel alsof de man zijn beste tijd achter de rug heeft. Steeds meer muziek doet me denken aan eerdere weken van hem, hij is 1 van de weinige componisten die ook niet teveel dezelfde thema’s moet herhalen want dan gaat het vervelend worden. Toch is het een componist die mijn hart kan raken met verschillende stukken, het is alleen jammer dat hij zijn beste tijd gehad heeft...
Zijn beste tijd beschouw ik het begin van deze nieuwe eeuw en het einde van de vorige eeuw, met een pracht van een score op zijn naam die tot op de dag van vandaag populair is (Titanic) is er echter ook nog een andere score die hij nog net in de vorige eeuw gecomponeerd heeft,
Bicentennial Man. Deze score is naar mijn mening ijzersterk en behoort tot één van de beste score van Horner. Stiekem vind ik deze score veel sterker dan Titanic, het is daarom ook jammer dat deze score niet erg veel aandacht kreeg. Een recensie is het zeker waard!
Het begint al bij ‘The Machine Age’, het spannende en het mooie. Sommige stukken doen me wellicht denken aan andere muziek maar bij deze score is het allemaal vergeven. De score staat als een huis en brengt je weer terug naar de film die op veel vlakken erg emotioneel was. Bij een film die weel emotie met zich mee brengt is het een goede keuze om Horner in te zetten. De eerste keus voor deze film viel echter op
John Williams maar deze was te druk bezig met Angela’s Ashes. Gelukkig viel de keuze toen op Horner die natuurlijk net een megaproject achter de rug had. Kon hij nu ook een wat kleiner project aan zonder zichzelf al te veel te kopiëren? Dat lukt bij deze score zeker wel aardig, toch hoor ik echt heel veel gelijkenissen met scores zoals
Deep Impact en dat vind ik echt jammer. Ook
A Beautiful Mind komt nog even voorbij maar die score was later dus dat is een verkeerde beredenatie van mij, deze score komt uit 1999 en is daarmee origineler. Elke track op deze score heeft wel een charme, iets moois waardoor je aandacht er de hele tijd bij blijft. Er zijn veel scores waar Horner met emoties werkt, mooie thema’s door strijkers en een piano die net even voor wat meer kippenvel zorgt maar bij deze score lijkt alles wel echt perfect te zijn. Bij The Wedding rond 2:22 minuten bijvoorbeeld, dat is een prachtig moment wanneer het hoofdthema van de film op de voorgrond treed en voor een heerlijk kippenvelmoment zorgt. Hiermee onderscheidt deze score zich van veel andere scores die Horner heeft geschreven. De score is af en toe wat zoet maar daar heb ik persoonlijk geen problemen mee, dit komt door het mooie thema en door de afwisseling van de instrumenten. Er zit genoeg variatie in waardoor alles leuk blijft en waardoor het hoofdthema niet begint te vervelen (en dat is knap bij Horner). U merkt dat ik geen hele grote fan ben van al die herhalingen die Horner er in brengt maar ik ben zeker wel fan van sommige scores van hem. Deze score is mijn persoonlijke favoriet omdat er prachtige melodiën inzitten die mij doen terug denken aan de score, melodiën die veel kippenvel met zich meebrengen! Titanic was een hele mooi score van Horner maar naar mijn mening steekt
Bicentennial Man hier ver bovenuit vanwege het prachtige thema en vanwege het mooie eindlied dat Celine Dion voor haar rekening neemt.
Net zoals bij Titanic heeft Dion een mooie prestatie neergezet, ze is perfect voor dit nummer en zingt het loepzuiver! De tekst is goed maar vooral de muzieklijn, ik vind het goed dat ze het hoofdthema van de film over hebben genomen in het nummer. Melodie en stem gaan perfect samen en zorgen voor een mooie afsluiting van deze score.
Bicentennial Man is eigenlijk Horner op z’n best, helaas zien we die Horner niet vaak meer terug nu (in 2012) maar ben ik maar wat blij dat hij deze score heeft voorzien van prachtige muziek!
Lees ook de volgende recensies van Mitchell Tijsen:
Always,
Home Alone 2: Lost in New York,
Little Women
